Nie tak dawno pisałam o końcu świata i łypiącym złośliwie ze
sklepowej półki browarze. Dziś wyskoczywszy z rana po bułki do sklepu czuję już
jawną i bezczelną drwinę!
Wreszcie od kilku miesięcy, po śniegach, mrozach,
kałużach i omal bagnistych chlapach na widnokręgu, w zdziwieniu, można było
obserwować słońce. Doświadczenie lada nie zwykłe. Przechodząc dostrzegłam
ludzi, którzy nagle stawali w miejscu. Albo usadowiwszy się na ławce pozwalali
głaskać się utęsknionym promieniom. Dostrzegłam i kopcących mocarne Westy sklepikarzy. Tu równie światło
wywlokło ich na zewnątrz z tych sterylnych ukafelkowanych miejsc pracy.
Dostrzegłam także w tym wszystkim, że moja robota
tutaj ma sens. Stąd moja radość i duma. Mało kto umieszcza bezpośrednio pod
postem komentarz. Mało kto podejrzewam i czyta do końca. I pies Was drapał! Bo
wiecie co? Żaden bloger nie wszedł w dialog z taką oto choćby łypiącą butelką.

