piątek, 20 października 2017

999 Gary Hell



Zbliża się koniec października, a jest tak ciepło, że aż trudno w to uwierzyć. Kładę dłoń na ziemi, a ona ogrzewa palce. Liście spadają powoli, w blasku, iskrząc, jak płatki śniegu. Coś się dzieje. Nie wiem co, ale to jest fala.

Jedziemy do Gdańska. Gary Hell jest w szpitalu. Muszę się napić żeby iść dalej ze strachem pod rękę. Długo szukam oddziału, gubię się w labiryntach i windach. Chodzę po piwnicach stołówki, w której czuć zapach gotowanych ziemniaków i głos Kylie Minogue.

– Nie, nie, nie mogę tego ogarnąć – zrywam lakier z paznokcia,  a lekarka, która odwozi mnie windą na właściwe piętro trochę się śmieje. Patrzy przed siebie i przykrywa policzki ogromnymi rzęsami, którymi pewnie dałoby się zebrać cały kurz ze stolika.

Uderzam obcasami w podłogę korytarza pewnie i nerwowo. Słyszę zza pleców:
–  No, Dzień Dobry, tutaj, tutaj! – śmieje się Gary.
Idziemy na siebie pierwszy raz jak czołgi i przemierzamy pół holu w uścisku. Rozmawiamy klasycznie o pieniądzach, zabójstwach, o Jarku i miłości. Coś spada nagle na ziemię.
–  To Twój telefon – mówi, a ja go podnoszę.
–  Nie, to Twój pilot od telewizora. Jak ci się podoba?
–  Telewizja? W ogóle mi się nie podoba, ale pilotem jest dobrze zostać.

Używa słów coraz szybciej, patrzy mi w oczy i upewnia się, że rozumiem, ale ja nic nie rozumiem. Nic tylko siedzę z nim w szpitalnej pościeli i właściwie to tak to wygląda. Kolanami wbijam się z wierzchu w pierzynę, w jego życie, przeszłość, stoję już po kolana w tajemnicy. I kiedy słucham głowa zgina mi się delikatnie, jak na łódce. Pod wpływem padających zdań, które ciągną jak fale, zaczyna mną bujać. Czuję, że oczy mam śliskie i miękkie – to nie będzie bezpieczne.

–  Czy ty mnie jeszcze lubisz?
–  Kocham cię Gary.
–  Jakbyśmy się tak prawdziwie połączyli to wiesz…  –  ciągnie dalej.
–  Wiem.
–  To byłby koniec świata.
–  Albo początek. Nie do wytrzymania.
–  No nie do wytrzymania, chociaż ja śpię z tobą cały czas, a ty już zawsze będziesz ze mną w ciąży.
Dalej kiwam głową, nie da się tego lepiej powiedzieć.

Tulimy się do siebie pierwszy raz. Jak koty do nóg krzesła albo jak mrówki w wirze własnych namiętności. Jedna na drugiej. Całuję go, na sekundę, dwie przywieram do jego warg. W tym uścisku coś się dzieje, więcej niż można napisać. Młodniejemy, cofamy się wstecz, ten ruch nas wymazuje. Jest już tylko ruch. Białko jego oka znów mnie świdruje, zaczyna razić, już boli. Boli. Zaczynam pęcznieć, a potem opadam głową na kolana, jak balon, z którego ktoś spuścił powietrze. Pozycja dziecka – nie myślę, tak się po prostu dzieje i nic nie można na to poradzić.

–  Daj mi rękę – szepczę bez siły. I kładę się w niego coraz niżej, zaczynam niknąć. Gaz ze mnie ucieka sto razy bardziej niż na kacu. Nie wiem zupełnie kim jestem. On trzyma mocno, a kiedy winda w końcu zamyka drzwi ten gorący głos zostaje u góry i nie przerywa. Powoli także znika. Powoli wszystko znika.

Jadę w dół. Trzymam się z całych sił poręczy, bo telepie mną już, jak łodzią podwodną, która miarowo opada na dno.

Nigdy nie było i nigdy nie będzie nic więcej. To jest wszystko. Jedyna siła na ziemi, która czyni cuda. Jakiś promień albo piorun w tej szarej mgle. Sama nie wiem, nie warto wcale zbyt długo się zastanawiać.
Lepiej tańczyć.


wtorek, 17 maja 2016

Co kupować o 3 w nocy

Obudziłam się z myślą, że jest świat gdzie indziej. Przecież pośród bałaganu w pokoju można dalej smażyć naleśniki. Iść do monopolowego po bitą śmietanę, banany i czekoladę. Więc szłam po Przymorzu o trzeciej w nocy. Z balkonów leciały butelki i dźwięki meczu wyświetlanego w telewizji. Ulice były mokre od śliny, puste i pachnące bzem, a do monopolowego kawał drogi.

Przed niebieskim płotem spotkałam koleżanki. Paliły cienkie papierosy na chodniku. Jedna z nich się bardzo zmieniła. Cieszyła się. Obok niej stał silnie zbudowany mężczyzna, blond włosy opadały mu za ucho kiedy całym ciałem przywierał do niej i chował ją sobie pod kurtkę. "Nie wiedziałam, że to było takie proste"  zaskoczyła mnie powolnie wypowiadanym zdaniem  "Zrobiłam to po prostu od razu.", a on dodał: "Rozumiesz no, cały czas to robimy. Zawsze od razu. Na co tu czekać".

Monopolowy był także punktem ksero. Ludzie tworzyli długa kolejkę za drzwi. Wiatr wpadał z zewnątrz. Wbiegła dziewczyna w długich włosach. Wiedziałam, że ją znam. Spuściłam głowę i pozwoliłam jej się wepchnąć przed siebie. Pisała ważną pracę. Jedni kupowali alkohol i liquidy do e-petów, drudzy bitą śmietanę do naleśników, a ona kserowała notatki i strony mądrych książek. Wszyscy w miarę się znali. Pozdrawiali ruchem dłoni lub szuflą jednej w drugą.



Tego dnia wyszłam z pracy rozbudzona i z klejącymi oczyma. Młody księgowy, korposzczur ze Stejta wymyślił piękną metaforę. Perła i Rowing Jack. Bardzo zagrały mi nuty buntu w jego błękitnej, starannie wkasanej koszuli. Na codzień nie mógł mieć tych drobinek zbyt dużo. Co rano starannie ją prasował lub jeździł po niej rolką przeciw mechaceniu się materiału. Zawsze myślał o Perle choć pił Rowing Jacka.

"Trzeba się dostosować do tego, co się utrzyma. Nie można zatrzymać się w wynajmowanym pokoju. Prawdziwe życie toczy się w kawalerce" 
 mówił oglądając palce u rąk, jakby już nosił na nich ozdobne sygnety, rodzinne pamiątki i sztandary tytana pracy.

"Nie wiem Marcin, w mieszkaniu mam trochę prusaków. Już się przyzwyczaiłam, że biegają po brudnych majtkach i sztućcach. Nikt jeszcze tak tego nie obrandował jak życie z kredytu. Może powinien. Istniałyby wtedy firmy trudniące się wprowadzaniem karaluchów do mieszkań. Zbijałyby w chuj pieniędzy. Ja zbiłabym ciebie. To byłaby moja firma, a ty wierzyłbyś, że karaluchy są ci potrzebne, choć świat wcale nie zmieniłby się aż tak bardzo".


Rzucił butelką. Biegliśmy po ulicy. Było mi zimno, a ruch to najszybszy sposób by rozgrzać ciało. Rzucił butelką, bo nie był Perłą, ani karaluchem, którego ktoś w nocy miałby się szczerze przestraszyć. Rzucił butelką w kształcie granatu w zebrę na jezdni, świeciło czerwone światło, ale nigdy nie zmieniło się to, co chciało. Świat rzadko kiedy naprawdę się zmienia. Dlatego kiedy wróciłam do domu o trzeciej w nocy do miski wtłukłam jajko, mąkę i mleko. Grube placki smażyłam na patelni z teflonu. Czegoś mi jednak brakowało. Ubrałam buty i poszłam do monopolowego po puszkę bitej śmietany.

poniedziałek, 11 kwietnia 2016

Uchodźcy − Are we not man? We Are Devo.



Sharjah. To było kilka lat temu. Małe miasto, które obrosło drapaczami chmur wokół jeziora. Godzina drogi od Dubaju autobusem. Była noc. Ludzie piknikowali na trawie. Całe rodziny. Laski odziane w czarne habity i ich córki w kolorowych turbanach rozkładały przekąski z wiklinowych koszy. Dzieciaki grały w nogę lub niezdarnie podrzucały lotki w badmigtona. Gdzieś obok smażył się grill, a łódki bujały się za balustradą niemal jak przed regatami w Olpuchu. Szliśmy w kilka osób i nie dowierzaliśmy. 

Wycieczkę zaproponował miejscowy lokals, który był wniebowzięty oprowadzeniem przybyszy z Europy po okolicach. Pracował w jakiejś poważnej firmie, która zajmowała się głupotami. Śmiał się, kiedy mówił o swoim szefie hindusie:
 Powiedz mi no  nie wyrabiał z beki  jak mam traktować tego gościa poważnie, jeśli zabiera mnie na wykwintny lunch i pałaszuje go gołymi rękoma?!
 No nie wiem  ignorowałam go  może sam spróbuj?

Chodził zawsze w białej koszuli i garniturze. Miał długie rzęsy i nazywał się Majed. Odkąd przyplątał się za scenę, gdzie w przerwach wypijaliśmy całe bukłaki wody i paliliśmy tanie miejscowe szlugi, nabijane trocinami i haszem, został już z nami na dłużej. Podrywał dziewczyny z Ukrainy. Długo chodził za Iriną, której nie brakowało temperamentu. Jej uroda, kiedy w suto zdobionym stroju carycy kołysała się w mimetycznych ruchach na ulicy, sprawiała, że śnili się na nią wszyscy. "Pizdiec"  krzyknęła raz jednemu absztyfikantowi donośnie  "Paszoł won". Wtedy Majed momentalnie stracił ją z oczu. "Tylko kurwa krzyczy na ulicy"  powiedział mi nagle  "To nie jest kobieta dla mnie". Tej nocy w Sharjah szlajał się zatem za mną. Tak już mu zostało do końca naszego pobytu. Zakochał się we mnie Syryjczyk.


Irinka/ fot. Volodymyr Palylyk


Cały czas chichotał. Długie nogi latały mu bezwładnie przed nosem, kiedy bujaliśmy się darmowo na festiwalowych karuzelach. Te dwa kościste szczupaki, ich absurdalny wygląd, rozśmieszały mnie do rozpuku. Kiedy tylko to zauważył zaczął wywijać i skręcać nimi jak klown. Zastanawiałam się kiedy rozbije głowę, ale śmiechu było wciąż pełno. "Po co tu przyjechałeś? Tak Ci tu dobrze?"  spytałam go jednego razu. Dubaj miał dla mnie zbyt dużo bajery, ociekał szkłem i pustką. "Sam nie wiem. W Syrii czeka na mnie przyszła żona, a potem wojsko. Nie interesuje mnie to. Chciałbym jechać dalej na wschód. Chciałbym zobaczyć śnieg". Zdziwiłam się. Zachwycał się zimą jak wariat. Pokazywał mi zdjęcia. "Majed, to nic specjalnego, serio". Odpowiadałam. "Prawdziwy śnieg istnieje tylko chwilę". Nie wierzył mi. "Kupię Ci w spreju".

W Dubaju nagle spadł deszcz. Ulice były całe mokre, a miasto wręcz sparaliżowane. Ludzie nie nawykli zupełnie do takiej pogody. Uciekali już kiedy kropiło. Schowałam się pod jedną z blach maszynerii, przeskoczyłam przez bramkę i kucając już paliłam papierosa. Delektowałam się wreszcie zapachem burzy. Oczywiście Majed przylazł tam za mną. Byłam już na niego wściekła.

 Załatwiłbyś mi jakiś alkohol? Dziś dobrze by było się napić.  spytałam.
 I can take you to the club if you want  był nudny, a mi nie chciało się już dłużej ściemniać.
 Majed, nie chcę, rozumiesz? Chcę się napić, ale nie z Tobą, okej?  zrobiło się dziwnie. Nieco przegięłam z prawdomównością.
 Ok, but you won't change it. I will love you anyway.  po chwili odparował złożywszy ręce.
 Ty pojebie  zaśmiałam sie ze strachu  W Europie mit rycerza już dawno upadł.
 Not for me. You have a secret inside. You're princess.  powiedział.
− No tak. To może w takim razie pokaże Ci czego słuchają księżniczki?  zaproponowałam  słyszałeś kiedyś punk rocka Majed?


Devo

Pokręcił tylko przecząco głową. Wyciągnęłam słuchawki i zaraz wybrałam najgorszy numer (Slap your mommy) z płyty wyprodukowanej przez Briana Eno i Davida Bowie Q: Are we not man? A: We Are Devo. Gitara wskoczyła z krzykiem w dziko pojebanym rytmie, szalejąc jak chorągiewka na huraganie. Zaraz za nią wokal, trochę Howard Devoto z Magazine skrzyżowany z fisiującym Adicts tylko że w tempie razy dziesięć. Brzmiał jak terkoczące ćwiczenia na dykcję, zupełnie nie do skumania, z sensem dawno wytrąconym gdzieś daleko w kosmos. Byłam pewna, że po tym sobie po prostu odpuści, że w ten sposób ukrócę starania męskiej Szeherezady. Mózg logicznie myślącego człowieka ścinał się przy tym kawałku jak białko jaja. Majed upadł na ziemię. Przestraszył mnie. Nagle podciągnął nogi do góry, te dwa kościste szczupaki, i zaczął nimi trząść, jakby właśnie dostał ataku epilepsji. "O w mordę, to mu się podoba"  zaczęłam znowu się śmiać, a on uderzał gołymi łokciami o ziemię, po czym parskał jak stado dzikich koni i mielił w powietrzu językiem. "To tego tam słuchacie?"  pytał rozradowany. Przyciągnął mnie do siebie i dalej w roli paralityka pluł dookoła. "Taka joga chaosu, nie?"  powiedziałam  "Akcja-reanimacja!" Rzucaliśmy razem włosami i tarzaliśmy się po ziemi nabijając sobie siniaki. Byliśmy znowu na karuzeli. 

Kiedy wyjeżdżałam dał mi swój mały portrecik. Po jakimś czasie  w końcu wrócił do domu. W Syrii sprawy przestały iść gładko. Wysłał mi swoje zdjęcie w mundurze i z karabinem, który sięgał mu biodra. Myślałam chwilę jak go tu ściągnąć. Jeszcze nikt w Europie nie wiedział o gorzejącej wojnie domowej. Potem wysyłał mi filmy z telefonu. Rzucali cegłówkami w jakichś kolesi, którzy stali przy ścianie z rękoma na głowach, jednego dźgali nożem po plecach, a on padał na ziemię, zasłaniał się i czekał. Trwało to długo. Od bardzo dawna nie mam z Majedem kontaktu. Podejrzewam, że nie żyje.
---
Ten tekst dedykuje Tobie Majed, gdziekolwiek jesteś. Mam nadzieję, że w końcu poszedłeś na sanki.




piątek, 18 września 2015

kiedy hell uczy cie tańczyć


ja tylko notuje, notuje to, co widze,
długo chodziłam za G.H, długo go szukałam, wydłubywałam spod spodu,
żeby odkryć w końcu, że Nic tam nie ma, G.H to człowiek wydrążony,
i teraz to on za mną chodzi, wciąż śmiesznie i strasznie


Stałam na peronie w Sopocie, patrzyłam na tory. Mimo rozbudowy dworca dziwiło mnie, że biegną po ulicy, która w dodatku upstrzona jest tonami, rozdłubanego i ostrego nawet dla kół samochodów, kamienia. Naprzeciwko, dalej za drogą pociągów, w oparach, gorącego, upalnego powietrza falowały delikatesy. „No tak – to przecież po to tu jestem” – olśnił mnie nagle cel mojej wizyty, choć tempo tej reakcji, jeszcze bardziej leniwe, podpowiadało gdzieś w tyle stan snu. Nie tracąc czasu zeskoczyłam z brzegu stacji. Nogi ślizgały się po nierównościach, a obcasy butów grzęzły na krótkie chwile pomiędzy kamieniami. Było to jednak ledwie zauważalne, bo cała koncentracja leżała tam po drugiej stronie torów. Weszłam do sklepu i już byłam w grze. „Cześć Gary, powiedziałeś, że nauczysz mnie tańczyć jak Ty. Przyszłam, żebyś to zrobił.” W odpowiedzi poczułam tylko ciche, jak mrugnięcia oka, rozmycie, wyjęcie całego koloru. Hell ledwie chuchnął.

„Tutaj mieszkam” – wskazał ręką mały, szmaciany namiocik na brzegu boiska opuszczonej areny. Blachy stadionu, pokryte rdzą, przepuszczały w zaokrąglonych wykończeniach ścian zleżały i ciepły deszcz. W ostatnich chwilach trzymał się jeszcze bluszczu, który bezpardonowo obrastał kościec całego obiektu. Słońce wpadało raczej od niechcenia, bokiem. Panował dziwny klimat. Wilgotna mgła mieszała się z parnym, przedzierającym z zewnątrz blachy, powietrzem. Do nosa natomiast dochodził delikatny zapach metalu. Siny i obojętny. Gdyby nie świadomość hermetyczności tego miejsca, jego formy kapsuły, z powodzeniem dałoby się w skraplającej się atmosferze zawiesić nóż.

Przy namiocie tlił się niewielki ogień, zupełnie nie czyniąc przeszkody dywanowi, krótko ostrzyżonej murawy. Usiedliśmy. Zamieniliśmy parę nieistotnych słów, aż nagle zasnęłam. Obudził mnie koszmar. Spotkałam w nim Garego. Nie było jak zawsze. Kłóciliśmy się. „No pokaż się” – powiedziałam –  „Przestań już kłamać”, "Ta zabawa dobiega końca, ta zabawa jest nudna"!  I jak na zawołanie, momentalnie złapał się za głowę i oberwał skórę z czaszki. Zrobił to jakby zdejmował kapelusz, w pełni dostojnie i elegancko, tylko zamiast królika pojawiło się coś innego i było „o niebo” gorzej. Głowa spod spodu wybuchła do góry, nienaturalnie, jak góra kilkutysięcznym czasem wysiłku trzęsienia ziemi – w sekundę, jak nagły skok węża, siłą ryku, decybelami własnego wiatru zepchnęła mnie w sam kąt, sam próg wszechświata, kraniec jeszcze większej areny:

ostry jak klinga spojler
z tak żelazną konsekwencją
połyskując srebrnym lakierem
na torze wyścigowym Ricardo Tormo
definiuje na nowo
opływ powietrza

ustawia pod dwoma kątami
huragan mocy
a dwie rury wydechowe
brutalnie wtkwiwszy się w zakręt
poprawiają trakcję

dodatkowa masa, maksimum, po szybach
jak widz w kinie
z ultraszybkim refleksem
przeraża i upaja jednocześnie

kiedy w połowie filmu
żart
  błyskami świateł kolejno odlicza litery startu
T…  H…  E…    E N D!

bardziej mniej niż więcej, ale dobra płyta!


Zanim zdążyłam skonać na atak serca, a mózg jak wyżymany przez durszlak miał zasiać gwiazdy, ze snu wyrwał mnie Gary.
- Co to?! Co jest? – opędzałam się jeszcze od niego – czemu mnie trzymasz? Puść mnie!
- Spokojnie – powiedział Hell w pełni dobrotliwie gładząc palcami skórę mojego nadgarstka.
- Nie, nie mogę. Boje się! Boje się! Co to kurwa było!? Co zrobiłeś? – panikowałam.
- To był sen. – odpowiedział w tym samym tonie.
- Nie! Nie… Niemożliwe. To było naprawdę.
- No chyba oszalałaś! – prawie się ze mnie śmiał wariat – mamy czas. Teraz opowiem ci wszystko. Palisz? – otworzył paczkę obleśnych Winstonów.

I opowiedział. Od początku do końca. Im więcej mówił tym bardziej strach odchodził w niepamięć, a sens jego słów zdawał się kleić, jak nigdy dotąd. Mówił już wtedy ludzkim głosem, jak chłopak, kolega z podwórka. Wyjaśnił mi wszystko, co mogło być przedmiotem wyjaśnień. Sens wszystkich rzeczy wlał mi do głowy, jak ciepłe mleko. Nauka nigdy nie była tak lekka i piękna. Wiedziałam, że muszę to wszystko zapisać. Że to trzeba utrwalić. Przekazać dalej. Ale wciąż pojawiały się nowe wątki i potrzeba rejestru gdzieś upadała w dal, byle tylko nadążyć. Kiedy skończył długo patrzyliśmy sobie w oczy. Nic nie było już ważne. Skoro wiem wszystko nic nie ma już sensu.

Wtedy się obudziłam. W Warszawie, w swoim łóżku. Trochę zdziwiona, trochę oniemiała. Wszystko, co mi powiedział naturalnie zapomniałam. Obrzydliwie się z tego cieszę.






wtorek, 11 sierpnia 2015

ambicja i pogarda niezalku // off 15'

mogłabym trochę szlifować, mogłabym zrobić mocniejszy nagłówek i być bardziej precyzyjna.  to jednak po primo dzienniki, secundo może to właśnie zakłócenia i tarcia pozwalają jeszcze w dzisiejszym kozackim świecie istnieć, robiąc to sobie bez żadnego wyrzutu  
fot. Dawid Rutkowski, na zdjęciu: tajnedziennikigdanskie


Ambicja i pogarda leżą prawdopodobnie gdzieś na lewej stronie, odbite w krzywym zwierciadle huxleyowskiej Republiki Świata, która głosi: „Wspólność, Identyczność, Stabilność”.  Społeczność OFF Festivalu, społeczność w ogóle z trudem w Polsce identyfikowalna, kryjąca się heh(!)-postrzeżenie na marginesie obecnego systemu, poza niskim mainstreamem to właściwie trochę jak żart. „Hipsterzy” (przyjmijmy już tą kaleką i wcale przez to adekwatną formę!) to antyrealizacja tej antyutopii „wspaniałego” świata, która w tym wypadku może zabrzmiałaby: Indywidualność, Atomizacja, Novum(?). To bycie na przekór właściwie nie owej „reszcie”, ale własnemu wyobrażeni o niej. To bycie na przekór własnej wyobraźni, a przez to i sobie. Paradoks na paradoksie. W podręczniku z okładką w czerwone róże Rojek mówi: OFF „to celebracja wolności, wyobraźni i indywidualizmu”. I tu oto wiem, że należę i do Was ja sama. Że wcale nie jestem lepsza. Czuję do tych haseł pełną niewypowiedzenia pogardę.

Pogarda dla was każe mi pogardzać tym miastem, więc odwracam się od niego.
Jest świat gdzie indziej!

Szekspir, Koriolan, akt III, scena 3

***

Patti Smith zaczęła od samego początku, numerem jeden, kawałkiem „Gloria”. Grali równiutko, ale trochę wolniej. Oszczędniej. Może trochę starzej, ale w bardziej wyważony sposób.  Zdobyła mnie na tym koncercie prostota, NIEZMĄCONA WYDZIWIANYM BLICHTREM CZYSTOŚĆ PRZEKAZU, podbite oczywiście legendą. Oglądałam już różnych dziadów pankowców i każdy okazywał się niczym więcej jak dinozaurem w dobrze nagłośnionym muzeum, który totalnie zapomniał o czym napisał kawałek 40 lat temu. Z kolei kapelki dzisiejsze, młode, jak do tej pory operują sobie muzycznym pieszczeniem, gębą, głupią grą wstępną, która nie kończy się na niczym, nie stawia ani kropki nad i ani na końcu zdania. Jest jak firanka falująca nad okienkiem, albo długie rzęsy spadające na policzek. Możecie mówić, że szukacie tym flirtem formy, ale jeśli przybiją wam za to brawo to prawdopodobnie już tak zostanie. Od tego są chyba dziś właśnie instytucje kultury, co? Coraz mniej mam ochotę wierzyć w to, co one promują. Coraz bardziej chciałabym być od nich dalej. Od wszystkich tych przetrwalników, pamiątek, wychowanków i kombinujących animatorów, który podpawiadają "co jest dobre" i wkurwiają lokalsów. Po co właściwie grać tą muzykę? Może przesadzam. Czy ona ma zmieniać świat? Naprawiać? Nie popadajmy od razu w takie szaleństwo. No ale zamiast plumkać sobie jak woda z kranu po zmroku mogłaby człowiekowi czasem zagrozić, zabawić się, zaryzykować. a nawet nie. nie trzeba tak dużo. wystarczy jedno - mieć coś do powiedzenia.

Cóż, ale to trudne. Trzeba się trochę odsłonić. To niebezpieczne. Lepiej pozostać tym pieprzonym "tkliwym nihilistą opanowującym pozycję dystansu". W końcu to nawet ładnie brzmi, prawda? I jest całkiem śmiesznie. Można się trochę pośmiać. Z daleka zawsze można.


Miej dystans dziewczyno! Śmiej się z tego wszystkiego śmiej! Śmiej się z Andrzeja Dudy, śmiej się z klapek Kubota, z parawanów stawianych nad morzem, śmiej się ze swoich studiów, śmiej się najbardziej z szukania pracy, z hajsu, za który masz przeżyć, ze złotówek, które bardziej się śmieją z ciebie, ale śmiej się, śmiej się, że nikt nie wie o co Ci chodzi, przecież tu sami debile, śmiej się z Masłowskiej, śmiej się z Baudrillarda, śmiej się ze swoich uczuć, ŚMIEJ SIĘ ZE SWOJEGO PŁACZU, z własnej samotności, śmiej się kurwa ze śmiechu, BĄDŹ IRONICZNA (to lepiej wygląda), zabij ten świat kurwa śmiechem, zabij go, śmiej się wchodząc na jego szczyty, śmiej się kopiąc wierzchołki, śmiej się, ze wszystkiego, co wyżej, umieraj się śmiejąc, wtedy może to jakoś prze(s)oczysz.


Nigdy nie dopuść siebie.

Bunt tej baby, bunt Patti Smith, jej autentyzm, własne stanowisko, siła, ale nie tyle jako charyzma, były mocą przenoszenia kurwa gór. Tylko nie czuło się tu bardzo pankowych pazurów, tego rozedrgania, kociego nastroszenia. AGRESJA była wypunktowana, skoncentrowana, podbita wyraźnym przekonaniem, ale cały czas bardzo zwierzęca. Czy ktoś w dzisiejszych czasach wśród nas jest o czymś rzeczywiście przekonany? I nie boi się "kiedy trzeba" pierdolnąć w stół? Nasze pokolenie to jakaś magma sćpanych myśli tocząca się to tu, to tam, mucha utopiona w jogurcie, w którym nie ma nawet prawdziwej truskawki. W tekstach Patti nie było wstydu, a w głosie żadnej obawy. Jej nadzieje, moje nadzieje, jej marzenia, moje marzenia, jej strachy, moje strachy Patti układała z namaszczeniem przed widzem. Tkała to na oczach całej publiki. spróbuj się z tym zmierzyć cwaniaku - wynieść swoje największe słabości na scene - wyjsc i zdjąć maskę. Prawdziwa prostytucja. Prostytucja, która nigdy nie brzydzi się własnym ciałem. Nie chowa się za gitarą, ani mikrofonem. „Człowiek” jako najważniejsze na scenie narzędzie. Jego pryszcze, spocone ręce, małość zapędzona, zduszona w wielkości. To my przecież, tak boscy i tak ułomni - niezmiennie.

Tu już nawet nie o tą Patti chodzi. Dziś muzycy  mało są dla ludzi. Uciekając od popu stają się popem. Mają coraz mniejsze płuca. Nie mówię, że mają być zawodnikami, no ale mogliby się odważyć, mogliby coś przełamać. Jeśli nie tekstem, jeśli nie głosem to parą nóg chociażby. Albo rąk... Pewnego razu Tomek Świtalski opowiedział mi małą historyjkę o Janku Rołcie: 

"Janek Rołt był po prostu totalnym odlotowcem, co prawda był jeszcze dobrym perkusistą do tego wszystkiego, (…) ale wcześniej był kimś kompletnie z innej bajki, zanim się zadał z tym uporządkowanym światem rock’n’rolla itd. to tworzył własną muzykę, własny lot. Jak dziewczyna robiła mu wyrzuty o to, że koleżanki mają biżuterię, a ty jesteś sławnym muzykiem i nie masz dla mnie na kolczyki to sobie obciął mały palec u lewej ręki, dał jej i mówi: „Zrób sobie! Będziesz miała najlepszy w mieście”!

Te płuca zatem to może po prostu takie wady genetyczne, może skutek Czarnobyla, a może zwykła rozedma. Dziś muzycy to majstrzy i mechanicy ponad miarę, wyprani w perwolu. Niemi i głusi, kiwający technicznym, że odsłuchy zjebane. A jednak znać ich to czasem być albo nie być. Możesz zostać z resztą frajerstwa, które kupuje Ewe Farnę i tańczy w Sopocie, gdzie jeśli jesteś typiarą będą często cię uświadamiać, że nie powinnas myśleć, bo to w złym guście, to zbyt egzotyczne. że zostaw to kurwa już lepiej komu innemu. po co się w ogóle masz tak przemęczać? postawie ci lepiej drinka. A możesz też nie znać jednej akurat ważnej kapeli i Twoja "elitarność" w innym z kolei gronie zjawi się pod wielkim znakiem zapytania. Cały czas jesteś lustrowany, oceniany, mierzony, czy w ogóle warto z tobą gadać. Gówno. Kim jesteś - pojawia się ten wzrok. Nie jesteś swój, nie jesteś nasz. Czar wspólnoty nagle pryska, kiedy powiesz, że w sumie w piździe masz już te całe rozmowy, że zróbmy coś, jedźmy gdzieś, zamiast w kółko pitolić, komu jakie plumkały harmonie, kto grał grooviaste bity, a kto był nierówno. Czynnikiem napędzającym sztukę nie jest TREŚĆ, a chęć zaimponowania, zrealizowania własnej ambicji. Artysta nie zabiera głosu, żeby powiedzieć coś w swoim mniemaniu ważnego, artysta zabiera głos żeby mówić, żeby być. Treścią oczywiście nie muszą być słowa, żaden przekaz werbalny. Za 50 lat puszczą Was w pendolino i żadne dziennikigdańskie do tego nie sięgną, będą rzygały w kiblu, tą całą tęczą nazw i pojęć muzycznych kolorów i całego hipsterskiego archipelagu, szerokiej kolonii, wyspy rozległej nibylandii, w której wreszcie swoje borderline można nazwać indywidualizmem. w środku pociągu natomiast niebieskie koszule się grupowo zbranzlują i w akcie miłosierdzia, "uczucia" wspólnoty zaproponują włączenie lampki do czytania sąsiadowi. będą wiedzieli, że są swoi, bo do leniwego tukotu kół pociagu zagra im chopin, przecież za to właśnie zapłacili, skapitulowali przed kapitałem, wygrali swój komfort ambicją i pogardą, bilet kurwa kosztował 2 stówy, to graj chopinie, napierdalaj w te klawiature; graj jacy my piękni: to po to ta muzyka?

To wszystko szczególnie wspisuje się to w nadmorski klimat. Chłopaki siedzą na plaży. Z boku. Patrzą w morze. I zajebani baką idą łowić ryby. Na brzegu znajdują śledzia i mówią: ”Hej! Chyba coś znalazłem, może coś z tego będzie?” Zanoszą tę rybę do studia. Ale ona jest zdechła. Szarpią się tam z nią dość długi czas. Przykładają wargi do jej warg. Piszą teksty bez tesktów. Melodyjnie. Po angielsku. Dmuchają powietrzem naprzemiennie bez końca. Ale w końcu się udaje. Wydają płytę. Wydają rybę. Zrobili coś pięknego, co pachnie świeżością, urzeka harmonią. Zmontowane jest cudnie. Z ryby powstała wydmuszka. Świat idealny, który nie zniesie żadnego buta. gruchnie aż miło



Ryba jest zupełnie pozbawiona kontekstu. Wyrwana z korzeniami, gdyby miała korzenie. No ale nie pływa już przecież w wodzie. Tylko pływa tu w naszej wyobraźni, w naszej wolności, w naszym indywidualizmie, wszyscy zachwycają się nią. Ona jest nami. Ona jest piękna. Ma kolorowe włosy. T-shirtem udaje rekina, a jej usta w napięciu chichoczą z kultury masowej. To piękne, ale ona jest kurwa martwa.


Dzień Dobry! Lepiej być błaznem niż bufonem. Bo być bufonem to tak jak być martwym. Miłego dnia. 

("142 krawat, 142 dzień"; frankenstein  onedayonetie.blogspot.com)

To takie superunikatowe. Pełne polotu. Pełne pomysłu. Lepsze. Bez bruzd, bez załamań. Gładkie. Odgrodzone płotem od plebsu, wysokie w jakości, niedostępne reszcie. I dalekie, dalekie tym plażowym parawanom warszawskim i morskim sinicom. To piękne, bo POZA ŚMIERCIĄ, poza tą ciemną stroną. BEZ REWERSU.

Społeczny status. Wysublimowany smak. Kieliszek wina. Artysta. Bohema. Nie - Perła chmielowa. Chuj. My z dzielni. Intelekt wyższy od plebsu smażącego się w Jelitkowie. Studiujemy kulturoznawstwo. MY KUMAMY. My wiemy. 

TO UWAGA GNOSTYCY BO MAM TU DLA WAS TAKI KOMUNIKAT:

Gówno wiecie. I gówno wiem i ja.
Jesteście martwi. Jesteście snobami. 

fot. Dawid Rutkowski, na zdjęciu: tajnedzienniki


To wszystko tylko pogarda i ambicja. To one pozwalają w ogóle tu trwać, ambicja i pogarda ryby wypełnia próżnią. Ambicja i pogarda sprawia, że wydają się piękne. Gdzie my kurwa jesteśmy, że jaramy się zwykła padliną? Co nam się stało, że za życia zaczęliśmy się balsamować i owijać bandażem, jednocześnie biorąc taką aktywność właśnie za życie? No ale może tak jest, może ludzie rzeczywiście tworzą technologię, a potem technologia tworzy ich...

pokolenie z papieru pozdro - moje pokolenie


poniedziałek, 1 czerwca 2015

Gary Hell

Przyszłam tam znowu. Długo nie musiałam szukać. Podeszłam do niego i powiedziałam „Dzień Dobry”, zostawiając miejsce na trzy kropki. Ukłonił się i pocałował mnie w rękę. 
– Co tam słychać Gary? Pójdziemy gdzieś usiąść? Chciałam Ci coś pokazać.

Szliśmy co chwilę się zatrzymując. Szliśmy w olejowych butach do łodzi podwodnej. Tylko tak mogliśmy ją naprawić. Szliśmy obok kobiety, która jak wsiadła do autobusu ten złamał się w pół. Co Pani ma w brzuchu?! No jak tak można? – krzyczeli ludzie. – Przez Panią już nigdzie nie pojedziemy! Autobus się zepsuł. Zepsuł się, a ona miała w brzuchu atomową bombę. Nie było chirurga, więc się zepsuł. I szliśmy dalej, gdzie było osiem policjantek. Gary chciał je oszukać. Wiedział, że wszystko już jest zaplanowane. Dlatego założył sweter w wielbłądy. I oddał temu, co go zabili, co był sobowtórem Olbryskiego. Buty też miał mu oddać, ale nie zdążył. Tamten już nie żył. Był w OHP. A kiedy weterynarz przeciął mu ucho, spuchnięte jak pięść, oko nagle zrobiło się czarne. Wtedy już można było zaczynać. Grać koncert. Z marynarką założoną zamiast spodni i spodniami zamiast marynarki wszedł sobie wolno na scenę, opasany białym, pożyczonym Fenderem. Oczywiście go nie roztrzaskał, bo to znajomości z Tel Awiwu. Ambasador pożyczył mu gitarę. Dlatego teraz jesteśmy, gdzie jesteśmy. Siedzimy, gdzie siedzimy, patrząc na taką wykolejoną przeszłość.

Pokazuje mu album „Generacja”. Wybieram jego zdjęcie. I widzę jak wstrzymuje oddech. A potem, jak gdyby tuszując tę ciszę, która na moment zapadła, rozpędza się niczym torpeda. Zalewa się we własnych opowieściach. Rozwala słowa o krawężniki. Miota nimi na wszystkie strony. A potem znów spowalnia. Dotyka brudnym paznokciem zdjęcia. Rysuje cole w brzuchach dawnych kolegów. Mówi o synagodze pankowej. A potem znów, dalej rozłożoną w dłoniach pamiatką, trzymając ją niczym jakieś święte dziecięcie, zajmuje całe przejście w delikatesach. Jego kawa jest już dawno zimna i nikt wcale nie chce tam patrzeć. Nie chce w to wierzyć. Co to kogo obchodzi. Czyjeś życie. Z jednym ze sprzedawców stoję na zewnątrz. Dopalamy szlugi, przyglądając się, jak Gary gładzi kolorowe kartki papieru. 
–  I to serio on? – pyta mnie chłopak. – tam na tym zdjęciu? 
–  Tak, przecież Ci to powiedział. 
–  Wiesz, to niesamowite…    nie spuszcza z niego wzroku.
– Wiem... – przez sekundę przypatrujemy się sobie. Bez żadnego wstydu odwzajemniamy uśmiechy. Przez drugą chyba już prawie chcieliśmy coś wypowiedzieć.
Trzecia jednak okazuje się decydująca. Dwie pierwsze nie miały żadnego znaczenia. Wracamy do życia. Każdy idzie w swoją stronę. Tu przecież go nie ma.

wtorek, 28 kwietnia 2015

Najgorsze etyksy browarów regionalnych EVER



No cześć,


Kiedy przeciętny człowiek w piątkowy wieczór staje naprzeciw lodówki nie zastanawia się długo. Kupuje nie piwo. Kupuje etykietę. Niestety. Harde chłopaki sięgną po proste nieskomplikowane linie i zbalansowane kolory, odstawione laski natomiast rzucą się na kotki i misie, zawinięte w papierkach. Rzadziej któryś przeczyta, co na butelce, ale się zdarza. „Dupek Żołędny?! Co? HEHE – dwa razy proszę Pani!” – no i jest i wystarczy. Albo „Dobry wieczór, poproszę...he...<<Dobry Wieczór>>”.  No żart, żart – tak, żart! Językowo egzotyczna wyda się napewno co poniektórym „Bździągwa”. Nie będzie to wprawdzie wyjazd na Saharę i dzikie wielbłądy, dziwaki w turbanach, ale piwo jest piwo, wychylić wychylę, jeśli i to, co nowego. Życiowi optymiści natomiast, którym nikt nigdy jeszcze nie wybił zębów, będą zalewać się apetytem, „Apetytem Na Życie” rzecz jasna. Niewydymańce wbiją z kolei wzrok w artezanową „Poliż Alę”, bądź rzucą bajerkę w stylu "mały, 0,33 <<Mózg>> poproszę, wie Pani, duży już mam, tyryryry." No ale możnaby tak przecież dalej wymieniać i to wymieniać niemal bez końca, a tu przecież nie rzecz w tym, tutaj nie o to chodzi.

Są piwowarzy, którzy wiedzą i wiedzą to dobrze – „Reklama dźwignią handlu”. Są też tacy, którzy trudno stwierdzić, co mają w głowie. Napewno chmiel, istotnie, dużo. Na tyle, że myślą sobie: „Co będę tam rysował po paintach, czy płacił jeszcze za to innemu, kiedy piwo jest dobre, smaczne i ludzie pijom je przecież”. A może tak nie jest? A może jest zupełnie inaczej? Tego się nie dowiemy. To pozostanie tajemnicom największom.

Przed Wami lista 10. etykiet, które złym gustem, fatalnym kolorem i prawdopododobnie nepotycznym wzornictwem podbiły me serce. Mam nadzieje, że podbiją i Wasze.

Jedziemy!

10.


Nie mówię i nie twierdzę, że żeby sprzedać butelkę piwa należy bezwzględnie uskuteczniać szczucie cycem. Nie powiecie mi jednak, że tych oto sześciu dziadów, dziadygów sprawia, że chcielibyście mieeeć jee wszyyystkiee. No ale może się mylę, może, jak przychodzi rybak do baru to pochwyciłby o tak siebie samego, a leśny druid nawalił się sześcioprocentową wędzonką. No nie wiem...

9.


Chłopaki z Browaru Bazyliszek w kwestii warzenia robią naprawdę dobrą robotę. American psycho to piwo, które zamówiłabym zawsze, po ciemku i w ciemno. Ten Banan cholerny jednak sprawia, że cofasz się do klas 1-3 szkoły podstawowej. Infrastruktura w tamtejszych elementarzach tchnęła zawsze jakąś wypaczoną wizją nowoczesności. Jakby to były lata 90. Jakby dopiero co człowiek w Europie Wschodniej kupił komputer. I jakby wszem i wobec chciał te możliwości z niego płynące ogłosić. Szczególnie tym najmłodszym. Dzieciakom z podstawówki. To istny horror, który podbić mogła już tylko czcionka Comic Sans, ostatnio ponoć stosowana już nawet w urzędach. Chłopaki pozdrawiam Was z tego miejsca i kocham Wasze poczucie humoru, buziaki!

8.



Oh, Owczy Pęd to stoucik tak aksamitny, tak gładki, tak owczy prawdziwie, że możnaby pić tego diabła bez końca. Powiedzcie mi jednak z jakiej to wszystko bajki, bo mam wrażenie, że blisko Alicji w Krainie Czarów. Browarze Podgórz narkotyki są złe naprawdę! Udowodniono to już naukowo.

7.


Pewnie wielu będzie zadziwionych obecnością browaru Reden w takim rankingu. No przecież jest ładny, no przecież te zadziorne kolory, ten photoshopowy brud, no przecież takie obrazki się zapamiętuje i się pamięta. No pewnie tak. Trudno nie zapamiętać porwanych rajstop, szczególnie jeśli se je kupiłeś w sieciówce, trudno nie zapamiętać laski z różowymi włosami, czy typa na dziesięciocentymetrowych koturnach. Nie no fajnie, fajnie, tak bardzo INACZEJ. Tak prawie KONTROWERSYJNIE. Serio te chropowate fonty, oczojebne tła i zadziorna mgiełka to dalej tak bardzo inaczej? Bo dla mnie nie. Przykro mi, wyszło zbyt tanio. :(


6.


Mam jakieś dziwne wrażenie, że ta etykieta jest dla niedowidzących. Albo dla jaskiniowców. Potencjał kreatywny rzuca mnie na kolana. Mam ochotę szlochać. i bić głową o ziemię. Wielki napis AIPA jest, jak buła na ryj, jak policzek w twarz dla nietrzeźwych i najebanych, żeby w końcu do nich dotarło, że nie, nie, NIEEEE, to nie lager! Kolorystyka natomiast jest tu całkiem udana. Gratuluję tej orzeźwiającej pomarańczy. Polska taśma ostrzegawcza jest wprawdzie w kolorach bieli, czerwieni, no ale tu w końcu jesteśmy w samej Ameryce! Ukłony Panowie.

5.


Tu niestety absolutnie coś zdechło. Szyszki chmielu po prostu kompletnie opadły, sflaczały i w sumie to nawet nie metafora. Bo we wnętrzu tej butelki kryje się płyn wodnisty, rozlazły o mało skoncentrowanej goryczy, co w tym wypadku nie dziwi. Typografia to strzała w serce  ta czarna obwódka, ta obwódeńka sprawia, że tak bardzo mi miękną kolana, no po prostu nie wiem, co pisać kiedy ta czerń uderza w me oczy. Z kolei seksi bordo napis u góry komponuje się ideanie w te szpitalną, wręcz obszczymurską zieleń. Także ten, no.


4.



To naprawdę trudne, poza tym słomkowym kolorem. Ta etykieta to dowód na to, że skrajny konserwatyzm nigdy nie służy i nie wygląda po prostu dobrze. Na pewno nie na butelce i nie w lodówce. Ta skrajność zamkniętej stylistyki, to zapatrzenie się w siebie jest do pewnego stopnia tak wyjątkowe i tak już „egzotyczne”, że może już zostać tylko poddane hipsterskiej kolonizacji. Ponownemu przetworzeniu, jakiejś totalnej bece. Jak to ostatnio hipsteria czyni powoli z naszym polskim disco polo. Nie. NIE RÓBCIE TEGO SŁOCIAK! To zło.

3.

Gratuluję. Większego minimalizmu świat nie zaznał. Dobrze, że chociaż jest tam tyle alkoholu, bo na trzeźwo byśmy przecież nie dali rady.

2. 


Nie mam pytań.

1.

lol