Pokazywanie postów oznaczonych etykietą artyści. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą artyści. Pokaż wszystkie posty

środa, 1 maja 2013

Znikający Klub - na zimno


Znikający klub jeszcze nie zniknął na dobre. Jeszcze długo w ludzkim języku popasożytuje jako oaza hipsterstwa, czy akt niezwykłej nostalgii za PRLem. Można było się domyślić, że Szpula to max naszych możliwości – pobawimy się radzieckimi aparatami, potańcujemy do Living on a video – Trans X, w matczynej tunice i na tym się skończy. A gdy przyjdzie stać w prawdziwej kolejce, jak pod znikającym klubem, polecą butelki. Wyjątkowo jednak nie dołączę do społeczności rozczarowanej, infantylnej nostalgii, a spróbuje odkryć, na ile idea Znikającego Klubu jest zacna. O ile w ogóle można mówić o idei.

Bo jaka ona jest? Siema, robimy bibe w opuszczonej szkole pielęgniarek, o artyści, czekamy na propozycje, do wykorzystania multum pokoi, chodzćie, bierzcie, propagujcie swą sztukę…elo!

I oto są, na ostatnią chwilę. Muzycy, malarze, rzeźbiarze, dj’e, ochroniarze i tłumy, jakże wyjątkowo złaknione, choć szczypty undergroundowej nowości i sztuki. Do wyboru, do koloru. Jeśli okażesz się konsekwentny pójdziesz wślipiać się w wiszące grafiki, jeśli zechcesz podtrzymać rock’n’rollową facjatę trafisz do pokoju jam session, a jeśli nie masz dziś na siebie pomysłu pójdziesz się najebać do baru, bądź ściągniesz kreskę ze zlewu, by mieć jeszcze siłę potańczyć. To tak w skrócie na temat idei.

Nie wiem czy zamysłem była wzniosła synteza sztuk. Nie wiem, czy miała to być galeria we właściwym słowa tego znaczeniu, z przeszczepionym tłumem z GB. Nie wiem zupełnie, czy teraz sztukę dostaje się niczym w kompakcie za pietnastaka, gdzie obok łomocze drum’n’bass, czy to po prostu apogeum diabolicznej ironii. Nie wiem, na ile celowano w dobrą alternatywę, a na ile okazało się to pozą, z plus dziesięć dla każdego do lansu. A może to kolejna odsłona postmodernizmu, którego już nikt nie rozumie, a wszyscy jedynie dla frajdy udają, że tak, że owszem? Zanim wyleje żale na kolejną stronę chciałabym dobić koniec końców do sedna sprawy. Powiedzcie mi proszę –
 co to miało kurwa znaczyć?

poniedziałek, 8 kwietnia 2013

Wiosna w Tancbudzie

Popsysze, 06.04.13

Ileż to rytuałów zdążyliśmy już odprawić by przywołać wiosnę, ileż zatrważających haseł klikniętych na fejsbuku, ileż niewinnych kukieł utopionych w leśnych bagnach i retencyjnych stawach? Chyba już mało kto zechciałby uwierzyć, że – hej – przyszła wiosna. A jednak, moi drodzy, to prawda.

Koncert Popsyszy w zdrowo brzmiącej TANCBUDZIE, zlokalizowanej na końcu świata – w oazie elek i wymyślnych oprychów (Orunia) – wreszcie tchnął w zatęchłe powietrze nieco świeżości. Wreszcie zdejmując opasłe szaliki i swetry dało się poczuć na plecach przewiew.

Popsysze zagrali solidnie, z werwą, ale i nutą romantyzmu. Dźwięki perkusji (Kuba Świątek), nie kryjąc subiektywizmu, to istne szaleństwo, ale w granicach rozsądku – momentami okrywają zmysły, jak rozgrzana kołdra, by zaraz wziąć w łeb, nadać tempa i szarpnąć gwałtownie, jak pociąg odbijający od stacji. O dziwo, w dobie tak zaawansowanej technologii Love in the kitchen, No time to think i kilka innych kawałków na żywo brzmi znacznie przyjemniej niż z płyty. Bardziej podniecająco. Muzyka Popsyszy skrywa coś, co wielu osobom może przypaść do gustu – przestrzeń. Utwory grane bez spiny, na czilu generują wrażenie, że to wszystko dopiero zaraz się wydarzy, że nie jest jeszcze ukończone, a raptem zaczęte. Toczy się. Mamy rock’n’roll, ale nie wyuzdany, krzykliwy, czy w jakikolwiek sposób szukający swojej „autentyczności”. Popsysze to spontaniczne, zwyczajne chłopaki – prawdziwe i ludzkie. Potrafią ująć, ale i przydybać pod sceną. Potrafią szarpnąć, ale i musnąć… całkiem intymnie.

fot. Jacek Balk






W całych tych rozmyślaniach uwagę moją psuły dwie zagadkowe dekoracje. Chiński wachlarz na ścianie błagał o ironiczny komentarz na swój temat, ziejąc piekielnie jakąś pseudoartystyczną substancją.
- Wiesz, to takie puszczanie oka do publiczności… - wielce urzekło i rozpromieniło mnie owe wyjaśnienie.
Trzy sztuczne róże podobnież wzbudziły pewnego rodzaju zakłopotanie.
- W końcu wiosna, tak? – padła wymijająca odpowiedź.
Zawsze myślałam, że jak kwiaty, i jak wiosna, to albo żonkil, albo przebiśnieg. Ale róża? No… właściwie czemu nie? Ileż będziemy siedzieć w tej zastygłej formie, jeśliż tu dookoła sami artyści?
Jest wiosna, znów można od nowa.