Pokazywanie postów oznaczonych etykietą kultura masowa. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą kultura masowa. Pokaż wszystkie posty

piątek, 25 stycznia 2013

Who killed Tarantino


Ponoć przeciętny dorosły człowiek posiada około 10 000 kubków smakowych. Po nocy z filmami tak fenomenalnego reżysera, jakim jest Quentin Tarantino, organizowanej przez Enemef z przykrością muszę zawiadomić, że jest inaczej.

Oto dowody, natury logiczno-antropologicznej w tej sprawie:

Django, jako kolejny film Tarantino utrzymany w konwencji nostalgicznego, ironizującego kiczu to nie rozbełtane jednolite ciasto, które w każdym swoim ułamku smakuje tak samo. Oczywiście w jego składzie przeważa owa masa, bo bez niej wszelki rodzyn, orzech czy kandyzowany owoc siłą rzeczy i grawitacji nie miałby po prostu racji bytu.

Ale co robi z owym fantem publiczność na nocnym maratonie filmów Tarantino? Otóż porzuca wszelki widelec, czy łyżeczkę, a ciasto zapamiętale rwie gołymi łapskami. Przypalone brzegi wypieku i celowo zakalcowate fragmenty, lądują w mgnieniu oka w wygłodniałych żołądkach, a wszelki kandyzowany owoc i wyszukanego gatunku rodzyn niezauważony ginie w czeluściach ubłoconych butów i parasoli. By potem obsługa kina z całym towarzystwem kapsli i popcornu wrzuciła wszystko w śmietnik.
Tak to się dzisiaj robi. 
 ------

Dziękuję redakcji Oblicza Kultury za załatwienie wejściówek. Inaczej szlak, by mnie trafił, że położyłam w tym widowisku pieniądze.


niedziela, 13 stycznia 2013

Pomnik "kulturoznawców"?

znalazłam na stacji w Villach (Austria)
W obliczu sztucznie namnażającej się i powierzchownej (w przypadku większości) indywidualizacji prezentuje Wam niezwykły ekspres ciśnieniowy.

Takaż to właśnie maszyneria według zgryźliwych mogłaby i pewnie stałaby się pseudoartystycznym symbolem, tudzież pomnikiem w katedrze kulturoznawców. Dla innych ewentualnie nostalgicznym eksponatem, o całkiem zabawnych walorach, albo też okrutnąż ikoną bełtającą w przywarach ponowoczesnego człowieka. A może po prostu uawangardowionym monumentem studenckim?
A zresztą - nie mi to tu, w samotności, na marginaliach internetu oceniać, a Wam drodzy konsumenci. Kupilibyście zatem czy nie?





Obsługa prosta (jak to w wypadku tego typu maszyn)*:

guzik nr1 - ampułka de Adorno
guzik nr. 2 - espresso a la van den Haag
guzik nr. 3 - café machiavelli
guzik nr. 4 - polish species - kloskowska
guzik nr. 5 - de beavuoir z pianką
guzik nr. 6- latte Ortega y Gasset

* Istnieje możliwość wgrania własnego menu po uprzednim skontaktowaniu się z producentem




niedziela, 9 grudnia 2012

Stokrotki...do kroćset!

 
 
Oto filmowy poradnik dla dziewczyn, jak grać punk rocka. Jak widać prosty w obsłudze, niekoniecznie skomplikowany, choć dla niektórych wciąż zbyt wulgarny. Ale co ważne: ładny i dla oka miły. To ciekawa "alternatywa" wobec innych popkulturowych obrazów i mitów ( np. Dirty Dancing, High School Musical i innych), jakie zawładnęły sercami milionów dziewcząt na całym świecie. Oczywiście także i w Gdańsku.
,

Destructive Daisy
Destructive Daisy można uznać za jedne ( a raczej jedyne tu!) przedstawicielki tej fali, którym pomyślnie udało się przejść powyższy instruktaż. No... prawie. Prawdziwe The Runaways, 40 lat temu, w świecie innym zupełnie to rzeczywiście mógł być, a raczej zdecydowanie był - nawiązując do słów Fowleya - orgazm. Multiplikacja jednak wciąż tych samych obrazków i chwytów - cholera no - nie kończy się dobrze. Rutyna zabija. A na ogół następny, ponowny i niezaskakujący już niczym przygodny seks z kolejnym nadzwyczajnym kwiatkiem sprawia, że robi się sucho, a cały jałowy materiał kompletnie nie nadaje się do użytku. Nie gnie się ani w jedną, ani w drugą stronę, ani w ogóle jakąkolwiek. Właściwie nic nie można z nim zrobić, a już na pewno nie pieprzyć się...
Jednak bywa i czasem, ze popkultura w pełnym zdziwieniu odnajduje swe dzieci zupełnie od niej samej różne, a tym samym i autentyczne. Wtedy muzyce przez chwilę już nic nie grozi, bo znów jest się z kim rozmnażać.